Sot është e enjte, e 22-ta e javës pas Pentekostit, një ditë e zakonshme pa post. Në Ungjill, nxënësit donin të ndëshkonin me zjarr fshatin samaritan që nuk e priti Jezusin. Ai i ndaloi: Biri i njeriut nuk erdhi të shkatërrojë, por të shpëtojë. Kjo është historia e zemërimit tonë. Shumë lehtë vendosim se dikush nuk e meriton mëshirën, dhe shumë vështirë kujtojmë se edhe ne u shpëtuam dikur pa asnjë merită. Sot kujtojmë Shën Anastasinë Romake, që jetoi në Romë në mesin e shekullit të tretë, në kohën e përndjekjeve. Ajo pësoi martirizimin për Krishtin. Kujtimi i qëndrueshmërisë dhe i heshtur të saj ka mbetur gjallë. Përkushtimi i saj na kujton se besnikëria ndaj Perëndisë kërkon herë pas here thjeshtësi dhe qëndresë. Të dashur të mi, le të jetë kjo ditë e qetë dhe e mirë. Në bisedat e vështira le të gjendet durimi në vend të inatit, dhe në zemër vend për mëshirë. Qoftë Zoti me ju dhe ju ruajtë në paqe. Shenjtja Anastasi, lute Perëndinë për ne.