Sot, të enjten e javës së njëzetë pas Rrëshajëve, Ungjilli tregon se si dishepujt e Gjon Pagëzorit erdhën te Jezusi me pyetjen: A je ti Ai që pritej? Dhe Ai si përgjigje nuk u përpoq të provonte asgjë, thjesht tha: shikoni, të verbërit shohin, të çalët ecin, të varfërit dëgjojnë lajmin e mirë. Dhe shtoi me zë të ulët: i lumur është ai që nuk skandalizohet për mua. Kaq thjesht dhe kaq thellë — besimi njihet jo nga fjalët e mëdha, por nga fakti se pranë tij bëhet më e ngrohtë të jetosh. Sot Kisha kujton shenjtën Aurelia e Regensburgut, e cila jetoi në shekullin e dhjetë dhe të njëmbëdhjetë dhe vdiq në vitin 1027 në Regensburg. Ajo ishte vetmitare, domethënë zgjodhi një jetë krejt të padukshme, të fshehur nga sytë, larg zhurmës dhe lavdërimeve. Për veprën e saj dimë pak, por vetë ky qëndrim i heshtur përpara Perëndisë, ditë pas dite, në agjërim dhe lutje, tashmë flet për guxim të madh dhe dashuri. Shenjtëria shpesh është pikërisht e tillë — e qetë, e padukshme për askënd, por jo për këtë më pak e vërtetë. Të dashurit e mi, le të jetë kjo ditë e qetë dhe e mirë për ju. Nëse sot dikush ju pyet për besimin, mos nxitoni të provoni, thjesht tregoni çfarë të mire ka bërë Zoti për ju. Le të na ndihmojë shenjta Aurelia, gruaja e lutjes së heshtur, të vlerësojmë minutat e thjeshta të kaluara me Perëndinë dhe me të afërmit. Bekimi i Zotit qoftë me ju, dhe paqja në zemrat tuaja.