Həyatımın böyük hissəsini yeni şeylər başlatmaqla keçirmişəm.
Bəziləri şirkətə çevrildi.
Bəziləri məhsula çevrildi.
Bəziləri yox oldu.
Bəziləri uğursuzluqları ilə mənə başqalarının uğurlarından daha çox şey öyrətdi.
Uzun müddət onların hamısını ayrı-ayrı layihələr kimi görürdüm.
Yalnız çox sonralar bu yolun əslində nə qədər ardıcıl olduğunu anladım.
Televiziya və radiodan ilkin internetə, onlayn icmalardan platformalara, media və analitikadan süni intellektə qədər mən dönə-dönə mahiyyətcə eyni problemə qayıtmışam:
insanları, informasiyanı və texnologiyanı faydalı şəkildə necə birləşdirmək olar.
Kilsədəki yolum da bu işlə paralel inkişaf etdi.
O məni elmdən və ya texnologiyadan uzaqlaşdırmadı.
Əksinə, başqa bir sualı görməməzlikdən gəlməyi getdikcə çətinləşdirdi:
bütün bunları nə üçün qururuq?
Texnologiya bizə insan davranışına, institutlara və cəmiyyətlərə təsir edən sistemlər yaratmaq üçün qeyri-adi güc verir.
Bu sistemlər nə qədər güclü olursa, onları quran insanların məsuliyyəti də bir o qədər artır.
Bu gün işimə gətirdiyim baxış məhz budur.
Yeni texnologiya məni hələ də valeh edir.
Hələ də eksperiment etməyə hazıram.
Uğursuz ola biləcək şeylər qurmağa da hələ hazıram.
Amma iyirmi beş ildən artıq təcrübədən sonra daha aydın anlayıram ki, sistemin son ölçüsü yalnız işləyib-işləməməsi deyil.
Əsas məsələ onun içində yaşayan insanlara nə etməsidir.
Qurulacaq hələ çox şey var.
